De fortuna
Influxus
Saepius loquutus cum spiritibus et angelis de fortuna, quae in mundo apparet sicut fortuitum, quia non sciunt unde, et quia omne fortunae sicut fortuitum apparet, praeter [id] quod homo sibi suaeque prudentiae tribuit, quo etiam ectit illud, et nihil tribuit Divino; saepius acciderat mihi tale quod ut fortunae apparet, ut infortunata levia, et ostensum dein ab angelis, quod acciderint quia tales spiritus aderant, etiam quia sphaera eorum praevalebat contra sphaeram quae a coelo, ita a Divino, [quod] ad vivum ostensum est; etiam mali spiritus per artes suas invenerunt sphaeram quam cum sisterent, infortunata, prorsus sicut fortuita seu casus existerent, inde quoque perceptum, quod omnia et omnium minima dirigantur a Providentia Divina, etiam quoad minimum gressum et minimum nutum, et quod cum tale praevalet quod contranititur influxui a Divino quod infortunatum accidat, sed infortunatum est tale quod concernit beatitudinem et felicitatem hominis aeternam, non autem quod concernit talia quae in mundo, nam haec apparent homini ut felicia, cum tamen sunt damnosa; quod inde fortunata seu fortuita, et quod nullus casus sit, a pluribus experientiis instructus sum, quas hic adducere non possum.
