De amicitia et amicitiae amore
Audivi spiritus bonos inter se loquentes de amicitia et amicitiae amore, quod amicitia quidem esse possit, sed quod nusquam aliquis amicitiae amor, quia amicitiae amor ligat animos quandoque mentes dissimiles simul, quod iis molestiam multam facit in altera vita; praeter quod amicitiae amor nihil curet nisi jucunda vitae, quae abstrahunt a jucundis et beatis vitae alterius, et est talis cum cessant opes et sic jucunda apud aliquem, [ut] tunc dissolvitur, et fit nullus, et ejus contemtus, utcunque amor fuerit prius, sed si aliquid in amico quodam vel potius socio aut sodali bonum et rectum, quod hoc ametur, sive sodalis sit sive non, ita pro ipso bono, [sic] quod [quis] tamen sciat quod [bonum] sit, nec se occoecari permittat; amicitia est vitae civilis, sed nusquam amicitiae amor.
